يك سيد جليلى از دوستانم در روز شنبه سيم ماه شعبان سنه هزار و سيصد و چهل ( 1340 ه ) با عائله خود به سمت عتبات حركت كردم ، و روز غره ماه رمضان المبارك سنه هزار و سيصد و چهل ( 1340 ه ) به نجف اشرف مشرف و در خانه‌اى جنب مقبره مرحوم شيخ خضر شلال ، منزل كردم ؛ و در ماه مبارك با رؤساى آن بلد شريف و نوع اهل علم آن مأنوس شدم . در مكتب فقيهان نام آور نجف در نجف مجلس افاده آقاى ضياء الدين عراقى را براى خود اختيار كردم تا در آن مدرس محترم يك دوره اصول من البدايه الى النهايه ديدم ، و اشطارى از فقه را برخوردم و آنچه شنيدم بنوشتم و آنچه نوشتم مذاكره كردم و به تحقيق اندر شدم . تا آن كه مرا شوق شنيدن ابحاث آقاى نائينى پيدا شده ، پس از تكميل دوره مباحثه آقاى عراقى به درس ايشان حاضر شده از آخر مباحث استصحاب الى آخر تعادل و تراجيح ، و از اول مباحث الفاظ الى رساله برائت خدمتشان استفاده كردم . بعد به مباحثه ى آقا سيد ابو الحسن اصفهانى كه در آن اوان اصول منقح خارج مىفرمود حاضر مىشدم ، و آنچه از درس ايشان هم استفاده كردم به دام كتابت قيد كردم . در پى راهنماى اخلاق تا سنين ( 1348 ه ) و ( 1349 ) و ( 1350 ) نه آن كه خود را مستغنى ديدم ، بلكه ملول شدم ، چه آن كه طول ممارست از تدرس و تدريس و مجالس تقرير كه در شبها تا جار حرم در صحن مطهر منعقد مىداشتم خسته شدم . به علاوه ، كمال نفسانى در خود نيافتم ، بلكه جز دانستن چند ملفقاتى كه قابل هزاران نوع اعتراض بود چيزى نداشتم . و همواره از خستگى ملول و در فكر برخورد به كاملى وقت مىگذراندم . « 1 » اساتيد به راه عشق منه بىدليل راه قدم * كه من به خويش نمودم صد اهتمام و نشد يافتن استاد شايسته و استفاده بهينه از محضرش از مهمترين رازهاى موفقيت هر دانشمند ره يافته به كمالست . آقاى آملى در اين زمينه توفيق تلمذ در مكتب بهترين اساتيد معاصر را يافته بود . مهمترين آنان عبارتند از :

--> ( 1 ) - همان .